Nachtelijke zoeksessie op Zandvoort

Het begint bijna een jaarlijks fenomeen te worden, want gisteren stond alweer voor de derde keer een nachtelijke zoeksessie op Zandvoort gepland, samen met een paar heren.

Juist ’s nachts, omdat het dan heerlijk rustig is op het strand. Bovendien brengt het zoeken in het donker toch een extra gevoel van avontuur met zich mee. Randy, Edwin en Wilfred waren weer van de partij.

We kwamen om 21:15 uur aan op het strand. Het was toch nog wat drukker dan verwacht, maar na een uurtje piepen waren de meeste mensen vertrokken. We kregen het inmiddels bekende gevoel van vrijheid en konden volop genieten van het strand en het gebulder van de zee.

Zodra het echt donker wordt, zie je natuurlijk niet meer wat je aan het graven bent. Daar hebben we onze hoofdlampjes voor, en dat werkt perfect!

Tijdens het zoeken zag ik iets verderop iets ‘grijs’ op de vloedlijn liggen. Van een afstand was het lastig te herkennen in het donker. Toen ik dichterbij kwam en op ongeveer acht meter afstand was, zag ik wat het was en riep:
“Hé Edwin, daar ligt een zeehond!”

Dit had ik nog niet eerder meegemaakt, en zeker niet zo dichtbij in de natuur! Op een gegeven moment stonden we op ongeveer twee meter afstand om te kijken of er misschien iets met hem aan de hand was. Hij zou natuurlijk niet zomaar op het droge gedeelte van het strand liggen.

Daarbij wisten we dat het eb was ingetreden, wat betekende dat de zeehond steeds verder van de zee verwijderd zou raken.
Nadat we een kleine fotoshoot van Seabert hadden gemaakt, pakten we onze piepsessie weer op en liepen verder langs de vloedlijn.

Zo’n twee uur later kwamen we opnieuw langs dezelfde plek. We namen even poolshoogte en jawel hoor: onze zeehond lag nog ongeveer op dezelfde plek als daarvoor.
De mannen waren het met elkaar eens: dan toch maar even een belletje plegen.

Dat verliep helaas niet bepaald soepel. Het eerste nummer dat Randy belde, gaf aan dat zij geen zeehonden hielpen. Het tweede nummer gaf aan dat het niet hun regio betrof. Zij verwezen ons vervolgens door naar een ander nummer dat 24/7 bereikbaar zou zijn.

En je raadt het al… bij het bellen van dat nummer kregen we een bandje te horen dat men op dat moment niet bereikbaar was.
Het was uiteraard wel midden in de nacht… maar 24/7 is blijkbaar niet altijd écht 24/7. 

Vermoedelijk kreeg de zeehond ondertussen ook door dat er die nacht geen hulp meer zou komen, want spontaan begon hij weer in hoog tempo richting de zee te kruipen.

Er zat dus toch nog beweging in! Dat was voor ons meteen het signaal om hem verder met rust te laten en onze zoeksessie weer voort te zetten.

We hielden het vol tot ongeveer 03:15 uur. Toen vonden we het toch echt welletjes.

De opbrengst lijkt elk jaar wat minder te worden. Met z’n vieren wisten we ongeveer €35 aan euromunten bij elkaar te harken. Het vinden van sieraden viel ook niet echt mee. Een Pandora-bedeltje en wat bling-bling… daar moesten we het deze keer mee doen.

Maar ach, wat geeft het
De ontspanning is waar we het uiteindelijk voor doen. Een goede opbrengst is natuurlijk mooi meegenomen, maar zeker niet noodzakelijk.

We reden het daglicht weer tegemoet, en rond 06:00 uur was ik weer thuis.
Moe, maar vooral nog heerlijk aan het nagenieten van een mooi nachtelijk avontuur met mijn maatjes!