The Big Dig – Engeland 2026
Vrijdag 21 augustus was het weer zover!
Op naar een nieuw zoekavontuur in Engeland. Ditmaal stond er een zoekrally in Etchingham (UK) op het programma.
De heren Randy, Wilfred, Riemer en Edwin waren van de partij.
Riemer was speciaal voor dit weekend helemaal vanuit Zuid-Korea naar Engeland gekomen. Geweldig!
Normaal gesproken is Randy ook actief met het maken van video's voor het YouTube-kanaal Pascaliber, maar dat kanaal staat momenteel een beetje op een laag pitje omdat Pascal het privé erg druk heeft en daardoor vrijwel geen tijd heeft om te zoeken.
Voor Randy was deze Engeland-trip daarom het juiste moment om naast Pascaliber een eigen YouTube-kanaal op te richten.
Nieuwe avonturen, in een nieuw jasje!
De naam van zijn nieuwe kanaal is creatief bedacht en luidt:
"DetectoRandy"
Een erg leuke naam en stiekem ook een beetje in lijn met de naam Detectorandus.
Ik zou zeggen: kijk en abonneer!
Op naar Engeland
's Ochtends vroeg uit de veren, want de mannen zouden mij om 5:45 uur ophalen. Daarna door naar IJsselmuiden om Randy en Riemer op te pikken.
Rond 12:30 uur kwamen we aan in Calais. Ook deze keer hadden we weer voor de trein gekozen. Dat gaat uitstekend; binnen no-time sta je aan de andere kant van het water.
We zijn eerst doorgereden naar de locatie van de zoekrally, met de intentie om alvast in te checken.
Maar die vlieger ging niet op.
De aanrijroute was die dag een *one-way road*. Je kon alleen maar richting het zoek- en kampeerterrein rijden, omdat de weg te smal was voor kruisend verkeer.
Van een afstand konden we gelukkig wel de zoekvelden spotten.
En die zagen er geweldig en veelbelovend uit!
Dan maar gelijk door naar de B&B. Die lag op een klein uurtje rijden van de rally, in East Sussex, vlak bij de zee.
Zo konden we eventueel ook nog een zoekmomentje op het Engelse strand meepakken.
Gezien de ervaring van ons vorige avontuur was het toch wel even spannend of alles in orde was met de boeking van de B&B.
Maar gelukkig...
De sleutel hadden we in handen en de deur ging open.
Prima voor elkaar!
De eerste strandsessie
Na boodschappen gedaan te hebben, gingen we nog even voor een strandsessie.
Wilfred was niet te houden.
In een streep richting het goud!
Bij zijn tweede dig was het al raak en kon hij zijn geluk niet op.
**Goud!!!**
Een prachtige gouden ring kwam tussen het kiezelstrand tevoorschijn.
En zoals het traditie is in Engeland, moest er natuurlijk een gouddansje gedaan worden.
Niet veel later was het alweer raak voor deze geluksvogel.
Ditmaal kwam er een dikke zilveren ring naar boven, met een grote leeuwenkop erop.
Ook voor Riemer was het raak. Een prachtig zilveren ringetje met steentjes die je tegemoet schitterden.
Een mooie start van het weekend!
Rond 22:30 uur kwam voor ons de dag ten einde en gingen de oogjes dicht.
Morgen weer vroeg op, want om 7:00 uur zouden we vertrekken richting de rally.
Dag 1 van de zoekrally
6:00 uur. Uit de veren, een goed ontbijt en gaan!
We hadden er allemaal enorm veel zin in.
Rond 8:00 uur kwamen we aan bij de rally. Even inchecken en de polsbandjes voor deelname ophalen. Daarna nog even luisteren naar de briefing.
Om 9:00 uur was het zover.
Het startsignaal klonk en vol enthousiasme kon het zoekavontuur beginnen!
We lopen ongeveer vijftig passen en komen uit bij een hekje, wat houten paaltjes en wat schrikdraad.
Met de drive van een jonge tiener dacht ik deze horde gemakkelijk te kunnen nemen.
Dus ik sprong als een ware atleet over het hekje.
Even was ik vergeten dat ik de tienerjaren inmiddels al een aantal jaren gepasseerd ben.
Ook had ik niet echt rekening gehouden met het feit dat de grond aan de andere kant van het hekje behoorlijk sterk afliep.
Met als resultaat dat ik op de grond klapte en een flinke koprol maakte.
De grond was bikkelhard.
Ik stond op en dacht:
Tjee... ik heb echt geluk gehad. Er is niets gebroken.
Nadat ik mijn zoekgerei weer had opgepakt, begon mijn schep wel erg plakkerig te voelen.
Ik keek naar mijn schep en zag dat deze onder het bloed zat.
Blijkbaar was ik met mijn onderarm op een steentje of iets dergelijks gevallen en dat zorgde voor een waar bloedspektakel.
Ik zit momenteel aan een dubbele dosis bloedverdunners en dat zorgt ervoor dat het bloed, hoe klein het wondje ook is, er werkelijk uitgutst.
"Bloody hell... dat heb ik weer!"
Ach, dacht ik, het zal zo wel stoppen met bloeden.
Randy had nog een extra T-shirtje mee, waarmee ik het tussendoor wat kon deppen.
De tijd verstreek, maar het bloeden stopte niet.
Tot ik het rond 14:00 uur welletjes vond.
Ik was inmiddels al zeker vijf uur aan het bloeden en dacht dat ik toch minimaal een **half pint** aan bloed verloren moest zijn.
Lichtelijk begon de paniek toe te slaan.
Er kwam een attente dame naar mij toe lopen. Ze was Française en kon maar een paar woordjes Engels.
Tja... en mijn Frans is ook niet echt denderend.
Met handen en voeten kwamen we een eind, maar uiteindelijk hadden we toch een tolk nodig die ons verder kon helpen.
Daar kwam onze Riemer aan.
Riemer spreekt Frans alsof het zijn tweede natuur is.
Sterker nog, Riemer is een polyglot, want je kunt het zo gek niet bedenken of hij spreekt het.
Fries, Nederlands, Engels, Duits, Frans, Turks, Ests en Koreaans.
Hij spreekt het allemaal!
De dame in kwestie had in haar camper EHBO-spullen en wilde mij graag helpen.
Dat snap ik wel.
Wat fijn!
Eenmaal verbonden gingen we ook maar even naar de EHBO-post.
De zuster daar gaf aan dat het waarschijnlijk onbegonnen werk was om het bloeden te stelpen, zeker met een dubbele dosis bloedverdunners.
Nou...
Dan maar op naar de A&E (spoedeisende hulp) in Hastings
De maatjes mee en Riemer mee naar binnen om mijn handje vast te houden.
Het was enorm druk in de wachtruimte, maar gelukkig was ik snel aan de beurt.
Nadat ik de arts op de hoogte had gebracht van mijn Rambo-avontuur, was het snel gefikst.
Tape erop, inwikkelen en netjes een netje erom.
Mijn arm leek wel een rollade in een netje.
Maar het was gefikst en daar gaat het om.
Bijzonder vond ik trouwens dat deze hulp in Engeland voor mij geen rekening opleverde. De A&E wordt onderandere door giften gefinancierd.
Weinig vondsten, veel plezier
De vondsten die door ons en andere zoekers werden gedaan, waren helaas minimaal.
Er zat vrijwel geen middeleeuws of Romeins tussen.
Jammer natuurlijk.
Maar ach, we hadden weer een enerverende dag op de velden gehad, enorm veel plezier gehad en weer een verhaal om thuis te vertellen.
's Avonds hebben we nog lekker gegeten bij een Italiaan.
Daarna gingen we nog even terug naar het strand voor een korte zoeksessie.
Iedereen vond wel wat Engels geld, maar sieraden bleven helaas uit.
Dag 2 van de zoekrally
"Nieuwe rondes, nieuwe kansen!"
Om 9:00 uur stonden we weer klaar op het evenemententerrein om historische artefacten te scoren.
Volgens ChatGPT waren de velden voor deze dag historisch gezien erg interessant om te detecteren.
En mijn arm was weer als nieuw.
Dus vandaag kon het gebeuren!
Net als gisteren zat het weer enorm mee.
22 graden en een strakblauwe hemel, heerlijk weer om te zoeken.
Het is altijd weer een verrassing wat je aan moet trekken qua kleding, maar de regenpakken waren duidelijk overbodig.
Twee dagen in het T-shirt zoeken.
Helaas vielen de vondsten ook vandaag enorm tegen voor ons en voor de andere zoekers op de rally.
Het leek wel of er was gestofzuigd!
De indicatoren dat hier historisch gezien genoeg te vinden zou moeten zijn, waren volop aanwezig. Oude, vermoedelijk Romeinse potscherven lagen hier en daar gewoon op de velden.
Maar de goede signalen bleven uit.
Voor ons was het duidelijk:
Deze velden zijn al volledig leeg gezocht!
Erg jammer.
Dit had de organisatie naar mijn mening beter moeten doen.
Maar we zullen het maar voor lief moeten nemen.
Gelukkig had het weinig tot geen invloed op ons humeur.
Goede vondsten doen zou natuurlijk prachtig zijn, maar het is absoluut geen must voor een prachtig weekend met elkaar.
De goudmagneet slaat opnieuw toe
Na ook vandaag de nodige kilometers gelopen te hebben, waren we toe aan een goed hapje eten.
We kwamen bij de strandboulevard uit bij een Grieks restaurant.
Fantastisch eten!
Ook de zeemeeuwen waren het daar volledig mee eens.
Zodra er ergens een onbeheerd tafeltje stond waar nog eten op lag, gingen ze in de aanval.
Eenmaal weer op krachten gekomen, was er bij ons weer voldoende energie om voor de laatste keer nog een korte zoeksessie te doen op het Engelse strand.
En ja hoor...
Onze eigen goudmagneet deed het weer!
Wilfred kon zijn geluk niet op.
Wat een prachtige gouden ring, vol met steentjes!
Zeker een gouddansje waardig!
Even later kreeg ook Randy een smile van oor tot oor.
Een zilveren hanger met gouden decoratie.
Geweldig als je je maatjes zo ziet stralen.
Voor mij ook een leuke vondst, een prachtig zilveren kruisje!
Rond 20:30 uur was het donker en dus tijd om te stoppen met zoeken.
Verkoudheid en vroeg naar bed
Onder de mannen kwam inmiddels ook een flinke verkoudheid opzetten.
Edwin had hem meegenomen uit Nederland en liep flink te snotteren en te kuchen, maar deze dag werd ook Wilfred geveld.
Met een handvol paracetamol en ibuprofen was het enigszins vol te houden.
De volgende dag was het vroeg op, de wekker ging om 3:30 uur..
Dus we moesten vroeg naar bed.
De terugreis
4:30 uur vertrek richting Folkestone voor de trein.
Heerlijk rustig op de weg.
Geen vertraging onderweg, heel fijn.
De enige vorm van zorg was nog dat er diverse lampjes begonnen te branden op het dashboard.
- Motorstoring.
- Bandenspanning.
En nog wat gele waarschuwingen.
De banden hebben we gecontroleerd, maar die waren gewoon in orde.
Ondanks de storingslampjes hebben we er gelukkig geen oponthoud door gekregen.
Om 16:30 uur werd ik weer keurig thuis afgeleverd.
De heren uit Frisia waren een uurtje later ook weer thuis.
We kunnen weer terugkijken op een prachtig avontuur en zijn weer diverse ervaringen rijker.
Misschien waren de historische vondsten niet helemaal wat we ervan gehoopt hadden.
Maar uiteindelijk gaat het daar niet alleen om.
Het zijn de avonturen, de onverwachte momenten, de lol met elkaar en de verhalen die je later kunt vertellen.
En geloof me...
Aan het maken van onvergetelijke herinneringen ontbrak het ons dit weekend zeker niet!
Bedankt Riemer, Randy, Edwin en Wilfred!
Op naar het volgende avontuur!
Laat een reactie achter